SPORTPARK

HOUTHULST, 2017

Een vrijetijdscampus…

Houthulst, een gemeente met ruim 10.000 inwoners bloeit en groeit. De oude sportinfrastructuur voldeed niet meer aan de hedendaagse eisen waardoor de gemeente op zoek ging naar een hedendaagse invulling voor de vrijetijdscampus. Door een moeilijke leesbaarheid van de bestaande site, werd gestart vanuit een volledig nieuwe benadering. Voorheen kwamen de bezoekers via de achterzijde van de site aan, op een grote, kale parking. De blinde gevels hadden weinig identiteit en een te kleine inkom bood toegang tot de sporthal. Het resultaat was een weinig leesbare site, waardoor belevingswaarde minimaal was.

Het ontwerp werd vorm gegeven vanuit een nieuwe, bredere inkomdreef,  die ook leidt naar het kerkhof en het containerpark. De ambitie bestond erin deze bestaande toegangsweg als centrale as door te trekken tot binnenin de site en hieraan vervolgens de verschillende functies te koppelen. Een tweede aspect in het ontwerp lag bij een hernieuwde dynamiek van het aanzienlijk uitgebreide complex. Hiervoor werd de bestaande sporthal, een structuur van 18 jaar oud, als vertrekpunt genomen. Het ontwerp ging tenslotte niet over zomaar enkele toevoegingen op de bestaande sporthal, maar over een dynamisch geheel van functies.

Aangezien we ervan uit gingen dat de site een complex van gangen en zalen moest worden, waarbij we alle functies met elkaar verbinden, vonden we het uitermate belangrijk dat iedere zone en tussenzone met de nodige specifieke functie ontworpen werd. Hiervoor gebruikten we de bestaande bunkers in de omgeving als referentie. Deze bunkers kunnen we op dezelfde manier beleven: als een schakeling van gesloten volumes ten opzichte van open tussenruimtes die de kamers met elkaar verbinden. Dat wil zeggen dat we de circulatie naar en tussen de sporthallen onderling als evenwaardig aanschouwden. We wilden die tussenruimte nog kracht bijzetten door ze intens te gaan ontwerpen. Hoe konden we dit beter doen dan de tussenruimte te ontwerpen als een looppiste die zich tussen de gebouwen slingert? Op deze manier ontstaat er een spannend spel tussen functie en nevenfunctie, die op een gelijkwaardige basis ontworpen werden.

Wanneer je het terrein betreedt dien je op een automatische manier de site te beleven. We kunnen het ontwerp als het ware vergelijken met een stedelijke morfologie die alleen maar werkt als er zich een netwerk van straatjes voordoet waarbij de bouwblokken rondom allemaal evenveel aandacht krijgen. Op die manier ontstaat een heus netwerk van circulatie en programma die zich ten opzichte van elkaar weten te positioneren. De bezoekers zullen als het ware het gevoel krijgen nooit te ervaren binnen of buiten te lopen, waardoor de connectie tussen de functies ook sterk zullen gemotiveerd worden en waardoor grenzen gaan vervagen.

grafisch materiaal © A1 Planning & Polygon Graphics